Η φύση της απορίας

Άπλωσε τα χέρια και σωριάστηκε πάνω στο μικρό στρογγυλό τραπέζι.Το κεφάλι του προσπαθούσε να κατανέμει τα γιατί.Πώς να βρει απαντήσεις;Μοιάζει τόσο επίπονο.Ώρες ώρες μοιάζει σα κύμα που τον πλημμυρίζει και βραχυκυκλώνει το συστημά του.Πάντα προσπαθούσε να καταλάβει το λόγο για το κάθε τι.να έρθει πιο κοντά του,να το γνωρίσει καλύτερα.Ο σπόρος της αμφισβήτησης,της περιέργειας,της δίψας για ζωή φύτρωνε ολοένα μέσα του.Θέλει να αναλύσει το κάθε τι σε μικρά μόρια ώστε να δει πιο ξεκάθαρα μέσα του,να το κάνει δικό του και ύστερα να το αναδομήσει προσεκτικά δίνοντας του ξανα ζωή,αφήνοντας το πλέον ελεύθερο από τη παγίδα του μυαλού του.Υπάρχει απάντηση;Κάθε απορία είναι ένα εισητήριο για το πρώτο βήμα,σημάινει τη κίνηση,την επαγρύπνηση,το νοιάξιμο.Μα η απορία μοιάζει ώρες ώρες τόσο αδύναμη,στημένη στο απόσπασμα.Εικόνα φρικιαστική για το μυαλό που αγωνιά βρισκόμενο σε αδιέξοδο.Ο θάνατος στέκει απέναντι απειλητικά.Δε μπορεί να τον νικήσει με μια απάντηση.Τόσο δυνατή μα και τόσο ευάλωτη,πάντα πλανώμενη η απορία ψάχνει πρόσφορο έδαφος να καταλύσει για όσο εκείνη αποφασίσει. Ρίχνει σπόρους,θέλει να το καλλιεργήσει να το ομορφύνει,μα οι καρποί πάντα μια έκπληξη.Δε ξέρεις αν κρυβουν γλύκα ή πίκρα μέσα τους και εξακολουθείς να ανησυχείς για τις συνέπειες αφότου τους έφαγες.Μια αέναη κίνηση,μια διάθεση για παιχνίδισμα που και που,αλλα και αφοσίωση άλλες φορες στη δουλεια της, διακατέχει την απορία.Δεν έχει αποδειχθεί ακόμη αν γεννιέται ή φυτρώνει.Έχει ένα μόνιμο φόβο,μήπως πεθάνει,γιαυτό γαντζώνεται έυκολα σε ασφαλή μέρη.Δε ξέρει πότε θα γίνει,δε ξέρει κανείς και αν άραγε πεθαίνει στα αλήθεια..