Το ταξίδι που δεν άρχισε
«Ίντα’ναι τώρα τούτο να και γιάντα το θυμούμαι;»
Θωρώ τη θάλασσα ομπρός,
Κι ο νους μου ταξιδεύει,
Κοιτάω δεξά,
η μάνα μοναχιά, σκάβει τ’αμπέλι
Κοιτάω ζερβά,
τα λιόφυτα είναι βαριά, το σκιάζουν το κοπέλι.
Ξοπίσω τρέχει ο λογισμός, Και δεν μ’αφήνει
Και με κρατά γερά, Και θάρρος δεν μου δίνει
Τι να’ναι τώρα πάλι αυτό και γιατί το ανακαλώ;
Βλέπω τη θάλασσα μπροστά μου,
Και το μυαλό μου ταξιδεύει
Κοιτάζω δεξιά,
Μια μάνα σκάβει το χωράφι μόνη της
Κοιτάζω αριστερά,
Τα ελαιόδεντρα έχουν βαρύνει απ’τον καρπό
Και φοβίζουν το μικρό παιδί που στέκει από κάτω
Οι αναμνήσεις δεν μ’αφήνουν να προχωρήσω,
Με κρατάνε γερά και δεν βρίσκω το θάρρος να τις προσπεράσω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου