ΤΟ ΤΗΛΕΧΕΙΡΙΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ
Άνοιξα το κουτί με ανυπομονησία να δω τι περιέχει μέσα και ξαφνικά είδα μπροστά μου ένα τηλεχειριστήριο! «Τι είναι αυτό;» ρώτησα λίγο απογοητευμένη. Με κοίταξε με μάτια που ακτινοβολούσαν από την ικανοποίηση για το υπέροχο δώρο που μου πήρε και απάντησε « Τηλεχειριστήριο σοφίας! Πατάς ένα κουμπάκι κι αμέσως μεταδίδεται στον καθένα όση ποσότητα του χρειάζεται!» Έμεινα για λίγο σκεφτική. Ο ενθουσιασμός που είχα αρχικά για το δώρο, χάθηκε μέσα στο πλήθος των ερωτημάτων που μου δημιουργήθηκαν. Άραγε, πως μετριέται η σοφία; Πώς ξέρεις πόση ποσότητα χρειάζεται ο καθένας μας; Δεν είναι λίγο υποκειμενικό όλο αυτό;
Εγώ τη σοφία τη φαντάζομαι σαν τη θάλασσα, απέραντη, δίχως όρια, χωρίς να υπάρχει ιδανική ποσότητα. Μία δόση παραπάνω και προχωράς λίγο καλύτερα στη ζωή σου. Αλλά φυσικά κάθε δόση έχει και το αντίτιμό της, όπως όλα τα πράγματα. Ποιο είναι αυτό; Η εμπειρία… Η εμπειρία όμως, δύσκολα αποκτάται. Χρειάζεται να βουτήξεις μέσα στην αγριεμένη θάλασσα, αδιαφορώντας αν θα βγεις ζωντανός ή νεκρός και να παλέψεις να βρεις μία ακτή. Κι αν δεν έχεις βάρκα; Κι αν δεν έχεις κουπιά; Κι αν οι συνεπιβάτες σου σε εγκαταλείψουν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού; Και τι έγινε; Εσύ θα συνεχίσεις, ακόμα και πάνω σε καρυδότσουφλο! Και που ξέρεις, μπορεί εκεί που δεν το περιμένεις να βρεις την ακτή των ονείρων σου. Αλλά και να μην την βρεις, δεν πειράζει. Κάτσε λίγο στη στεριά, ξεκουράσου, ανεφοδιάσου και μετά, ξεκίνα πάλι. Κάθε ταξίδι είναι και μία εμπειρία και σου παρέχει μία σταγόνα σοφίας παραπάνω.
Φαντάσου τώρα να μπορείς να αποκτάς τη σοφία, χωρίς αντίτιμο. Με το πάτημα αυτού του κουμπιού, να σου μεταδιδόταν όση ποσότητα επιθυμούσες. Θα περιορίζονταν έτσι, τα λάθη που θα έκανες, τα δάκρυα που θα έχυνες, τα όνειρα που διαφορετικά θα έθαβες πριν προλάβεις να τα αγγίξεις καν. Άρα, όλα μοιάζουν καλύτερα… Αυτό το τηλεχειριστήριο θα μας γλίτωνε από πολύ κόπο. Ίσως, κάποιοι να το βλέπουν έτσι. Είναι η εύκολη λύση, η απλή, η αναίμακτη. Εμένα όμως, δε μου αρέσουν τα εύκολα. Πάντα πίστευα ότι στις δυσκολίες βρίσκεται η γλύκα της ζωής. Αυτά που μου χαρίζονται έτσι απλόχερα, δεν τα ευχαριστιέμαι! Εγώ απολαμβάνω αυτά που αποκτώ με θυσίες, με σχέδια, με προσπάθεια. Πόσο μου αρέσει αυτό το συναίσθημα της νίκης και της περηφάνιας, όταν υλοποιώ ένα στόχο μου! Όταν λέω: «Πάλεψα και τα κατάφερα. Ευτυχώς που δεν τα παράτησα!» Αλλιώς, η ζωή χάνει το γούστο της. Σκέψου να υπήρχε συνεχώς λιακάδα… η ζωή μας θα μετατρεπόταν σε έρημο.
Οπότε επιτρέψτε μου να βάλω το τηλεχειριστήριο της σοφίας σε ένα άλλο κουτί, να του βάλω φιόγκους, κορδέλες κι όλα τα σχετικά, γιατί πολλοί είναι εκείνοι που δίνουν περισσότερη σημασία στο περιτύλιγμα παρά στο περιεχόμενο και να το χαρίσω σε κάποιον άλλον! Μπορεί εκείνος να ενθουσιαστεί με αυτό το δώρο. Θα τον γλιτώσει από πολλά βάσανα, δεν αντιλέγω. Εγώ πάλι προτιμώ να τα καταφέρω μόνη μου. Χάθηκε ο κόσμος να μου είχε πάρει μία σοκολάτα;