Ένας Έλληνας στην φθινοπωρινή Αγγλία

Με αφορμή το κείμενο της Βιρτζίνια Γουλφ «Η ΚΥΡΙΑ ΝΤΑΛΟΓΟΥΕΗ»

Ο ήλιος πέρασε με μαεστρία από τη μοναδική τρύπα της κουρτίνας και καρφώθηκε πάνω στα βλέφαρα του. Τα διαπέρασε και τον ανάγκασε να τα τρεμοπαίξει λίγο για να συνηθίσει η κόρη του ματιού του την αλλαγή της έντασης του φωτός.

Αυτή η κίνηση των βλεφάρων ήταν αρκετή για να τον ξυπνήσει. Από μικρό παιδί, δεν κοιμόταν βαριά. Μπορούσε να ξυπνήσει ακόμα και στην αίσθηση ότι το ξυπνητήρι θα χτυπήσει από στιγμή σε στιγμή.

Σκεπάστηκε λίγο καλύτερα, ρίγησε, γύρισε πλευρό αλλά ήταν σίγουρο ότι ήταν θέμα δευτερολέπτων να σηκωθεί από το κρεβάτι του.

Γύρισε ξανά το κορμί του προς το παράθυρο και έστρεψε το βλέμμα του έξω από αυτό. Σε αυτή την περιοχή της Αγγλίας ο ήλιος ανατέλλει πάρα πολύ νωρίς αυτή την εποχή κι όμως οι άνθρωποι εδώ δεν χρησιμοποιούν κουρτίνες. Γιατί; αναρωτήθηκε. Εκεί από όπου προέρχομαι χρησιμοποιούμε πάντα κουρτίνες. Ο ήλιος είναι τόσο έντονος, τόσο λαμπερός,  κι εμείς … τον κρύβουμε; Τον διώχνουμε μακριά; Κλεινόμαστε στους τέσσερις τοίχους διώχνοντας όλο το μεγαλείο από δίπλα μας; Η σκέψη του σταμάτησε εκεί.

Ο ήλιος. Πόσες μέρες είχε να δει τον ήλιο σε αυτή τη γωνιά της γης που βρέθηκε πριν από δύο μήνες; Ούτε που θυμόταν. Ίσως από την πρώτη κιόλας μέρα που έφτασε εδώ. Αυτό του είχε κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση. Πως ζουν αυτοί οι άνθρωποι δίχως ήλιο. Μήπως γι’αυτό δεν χρησιμοποιούν κουρτίνες; Γιατί ψάχνουν να τσακώσουν το μεγαλείο του όποια ώρα της ημέρας κι αν είναι αυτή;

Σήμερα δεν έβρεχε. Τα σύννεφα είχαν σκορπίσει εδώ κι εκεί στον ουρανό. Άνοιξε διάπλατα το παράθυρο και στάθηκε γυμνός μπροστά του σε μια προσπάθεια να ρουφήξει ό,τι περίσσευε από τη φύση γύρω του. Μυρωδιές, εικόνες, ήχους. Έφτιαξε ένα τσάι και επέστρεψε μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο. Δεν θέλησε να βάλει καφέ. Δεν ήθελε να δηλητηριάσει τη γεύση του ακόμα. Αισθανόταν καλά κι αυτή η μέρα τον έκανε να αισθάνεται ακόμα καλύτερα.

«Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται» συνήθιζε να του λέει η γιαγιά του, κι αυτή φαινόταν να είναι μια πραγματικά καλή μέρα ήδη η ψυχή του χαμογελούσε.