Η Ανάσα του Ονείρου

 Τι είναι τ’ όνειρο, αν όχι το φύλλο συκής

των απόκρυφων στιγμών της μέρας;

            Τι είν΄ η ανάσα, αν όχι το σημείο μη-

δεν της εξωστρέφειάς μας;

            Κι’ αν το όνειρο μιαν ανάσα δικαιούται

στο αποπνικτικό του χάος,

διακεκομμένη θα’ ναι στα ερεβώδη πλάνα μας

ρηχή στις μικρές μας αυτιστικές αλήθειες

στο γκρέμισμά μας θα’ ναι βαθιά

πλην αλεξίπτωτη

Θα’ ναι ήλιον ευγενές, που τον χρόνο επαναφέρει

στα ξεφούσκωτα μπαλόνια γενεθλίων

περασμένων.  Κι εμείς αναρωτιόμαστε

πώς το κορδόνι κόπηκε,

εκείνο που δέναμε στον καρπό παιδιά

και μας κρατούσε στη γη μ’ ένα λουλακί σύννεφο

να αιωρείται πάνω μας

Οξυγόνο σωτηρίας θα’ ναι στις γυμνές βουτιές μας,

κόντρα στη νομοτέλεια της άνεσης,

της άνωσης που ξηραίνει το κορμί μας

            Διοξείδια θα’ ναι διέξοδος

για τις ρυπαρές μας σκέψεις, αυτές που διυλίζονται

στο εργοστάσιο του δέοντος

Κι’ αν το όνειρο στάθηκε ποτέ

να πάρει μιαν ανάσα στο κατώφλι του ξύπνιου,

μαζί του πήρε και τα ξεραμένα φύλλα συκής

μαζί του και τις μάσκες των άλλοτε εαυτών μας

μαζί του πήρε και τα κούφια λόγια,

πριν η μωβ μας πρόζα μουτζουρώσει τη σιωπή

Γιατί τι είναι τ’ όνειρο, αν όχι το μπαλόνι μας;

Γιατί τι είν’ η ανάσα, αν όχι το κορδόνι ολάκερο;