Του εξήγησα όλα όσα με ενοχλούσαν. Δεν μπορούσε να συνεχιστεί άλλο αυτή η κατάσταση. Άσπρο έλεγα εγώ, μαύρο απαντούσε εκείνος. Σαν να ήμασταν οι δύο όψεις ενός νομίσματος που δεν επικοινωνούσαν πουθενά και οι διαφορές μας είχαν γίνει θάλασσα που μας έπνιγε. Πόσο μπορεί να κρατήσει μία σχέση με συνεχείς καυγάδες και φωνές; Μήπως είχε έρθει η ώρα για το τέλος; Μήπως το τέλος είχε φτάσει εδώ και καιρό, αλλά αρνιόμασταν να το αποδεχτούμε;
«Βαρέθηκα να διαφωνείς σε ό,τι λέω. Νιώθω ότι το κάνεις επίτηδες», του είπα με ένα ήρεμο τόνο που αντανακλούσε παραίτηση από την πλευρά μου…
«Όλο λες ότι θα αλλάξεις αλλά τίποτα! Ο ίδιος είσαι από τότε που σε γνώρισα», ψέλλισα και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιό μου.
«Θα αλλάξω», ψιθύρισε αλλά δεν του έδωσα καμία σημασία. Είχα ακούσει αυτή τη φράση τόσες φορές, χωρίς να δω αποτέλεσμα, που δε με άγγιζε πια..
Από εκείνο τον καυγά μας έχουν περάσει 20 μέρες και όντως, άλλαξε. Σε ό,τι λέω συμφωνεί σαν υπάκουο παιδάκι που φοβάται μη θυμώσει η μητέρα του με τις σκανταλιές του και έτσι, δεν έχουμε μαλώσει ούτε μία φορά. Οι επιθυμίες μου είναι διαταγή για εκείνον και η συγκατάβαση είναι η λέξη που τον χαρακτηρίζει τώρα πια. Πρέπει να χαίρομαι, έτσι δεν είναι;
Έγινε αυτό που ήθελα… Άλλαξε για μένα. Όμως τώρα πια, δε μου αρέσει. Δεν είναι αυτός που γνώρισα, που αγάπησα. Είναι αυτός που έφτιαξα εγώ, όμως πάντα προτιμούσα τα φυσικά πράγματα από τα τεχνητά. Προσπάθησα να τον κάνω να μου εναντιωθεί, τον προσέβαλλα, του μίλησα υποτιμητικά. Αλλά αυτός παρέμεινε ήρεμος και μου χαμογελούσε. Είχα μπροστά μου έναν άγνωστο. Φοβήθηκα… Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι η αγάπη μας πέθανε, γιατί πολύ απλά της στερήσαμε το οξυγόνο της, που είναι η ελευθερία. Αν δε δεχτείς τον άλλο όπως ακριβώς είναι και προσπαθείς να τον αλλάξεις, σημαίνει ότι δεν αγαπάς πραγματικά αυτόν που έχεις απέναντί σου αλλά αυτόν που έχεις πλάσει εσύ στη φαντασία σου. Τα ψεγάδια είναι αυτά που κάνουν τον άλλο μοναδικό, αλλιώς θα ήταν ένα ρομπότ που θα λειτουργούσε με τηλεχειριστήριο τις εντολές μας. Γιατί να λέμε στον άλλο ότι τον αγαπάμε παρά τα ελαττώματά του και όχι, ότι τον αγαπάμε μαζί με αυτά; Ας σκεφτούμε ότι χωρίς αυτά δε θα ήταν ο ίδιος άνθρωπος…
«Αντίο» του είπα και έκλεισα την πόρτα πίσω μου…
Είναι ειρωνικό το ξέρω, χωρίσαμε γιατί έκανε αυτό ακριβώς που του ζήτησα. Έμαθα από αυτή την ιστορία ότι η διαφορετικότητα σε συμπληρώνει και σε βοηθάει να εξελιχθείς. Πήρα στις αποσκευές μου αυτή την εμπειρία και συνέχισα το ταξίδι της ζωής με μία σταγόνα σοφίας παραπάνω…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου