Είχα αρκετό χρόνο στη διάθεση μου πριν φύγει η πτήση. Πέρασα από τα μαγαζιά σε αναζήτηση μιας αφορολόγητης ανάμνησης. Άκουσα ότι το άρωμά σου είχε βγει σε οικονομική συσκευασία ειδικά για μένα, ώστε να μη μου κοστίζει πολύ η θύμησή σου.
Ρώτησα την πωλήτρια πού βρίσκονται τα ανθρωπαρώματα, «ξέρετε, εκείνα τα μπουκαλάκια που περιέχουν τη μοναδική, αναντικατάστατη μυρωδιά του κάθε ανθρώπου». Με κοίταξε περίεργα, δεν ξέρω τι άνοιξε πιο διάπλατα- τα μάτια της ή τα ρουθούνια της - και με ρώτησε αν είχα συγγένεια με κάποιον ονόματι Πάτρικ Ζίσκιντ.
Μη βγάζοντας άκρη με τη γυναίκα αυτή με αύρα πατσουλί, αποφάσισα να βρω τη λύση από μόνη μου. Μου ήρθε μια ιδέα λίγο αργότερα, κάπου στα 10.000 μέτρα πάνω απ’ τη γη. Άλλωστε, όταν πετάμε στα σύννεφα, οι ιδέες ξεκολλάνε και αυτές από το έδαφος, απογειώνονται και γίνονται πιο γαργαλιστικές.
Το βράδυ κλειδαμπαρώθηκα στο δωμάτιο μου. Έκλεισα πόρτες, παράθυρα, σχισμές, καλοριφέρ. Σφράγισα τα πάντα με μονωτική ταινία, ήπια ένα σφηνάκι λικέρ βύσσινο, και αποκοιμήθηκα.
Στο όνειρό μου σε συνάντησα.
Εισπνοή, εκπνοή, το βλέμμα σου, το βλέμμα μου
Ρυθμική εναλλαγή, το χάδι, ο οργασμός σου
Εισπνοή, εκπνοή, το Σ’ αγαπώ μου, το Και ‘γω σου
Περιοδική πολεμική, αμμοθύελλα στα μάτια μου
Εισπνοή, εκπνοή, το δάκρυ της ερήμου σου
Ανάδρομη φυγή, ο δυσνόητος Ερμής μου
Εισπνοή, εκπνοή, το Είναι μας ολόκληρο
μια χρονορωγμή
Στο όνειρό μου σε άφησα.
Σηκώθηκα το πρωί και πήρα από το κομοδίνο το άδειο μπουκάλι λικέρ βύσσινο. Το βούτηξα στο πυκνό άρωμα του ονείρου μου, διαχυμένο στο δωμάτιο, και το έκλεισα με φελλό.
Ψέματα μας έλεγαν τόσα χρόνια, ότι ο καθένας από μόνος του έχει μια
μοναδική
αναντικατάστατη
μυρωδιά.
Χωρίς εσένα τώρα μυρίζω σα νερό, και θέλω να φαντάζομαι πως και ‘συ το ίδιο. Μέχρι να βρούμε ο καθένας μας κάποιον άλλον για να συνδυάσουμε τα προσωπικά -κατά τ’ άλλα- αρώματα μας, αυτά θα κείτονται κλεισμένα σ’ ένα μπουκάλι, που δεν το βρίσκεις σε κανένα duty free.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου