Αν ήμουν αεράκι,
θα φυσούσα απαλά στο πρόσωπό σου
να μπω μες τα λακκάκια σου.
Στα ρουθούνια σου θα τρύπωνα
να συναντήσω την ανάσα σου
σε μιαν αιθέρια συνουσία.
Μα δεν είμαι αεράκι,
και τα λακκάκια σου
δεν τα ρώτησα αν με θέλουν-
Το είπε άλλωστε και η ΕΜΥ
Άπνοια προβλέπεται για απόψε.
Αν ήμουνα νεράκι,
θα έρεα πάνω σου στο μπάνιο,
στα σοκάκια του στήθους σου
να κατρακυλήσω
στον κάθε πόρο σου να ανακαλύψω
την εν δυνάμει Ατλαντίδα μας.
Μα νερό δεν είμαι, μάτια μου,
και το στήθος σου, ως φαίνεται
δεν είναι πια υδρόφιλο μαζί μου.
Σοφότερο μου φαίνεται
στον καθρέφτη σου να εξατμιστώ.
Φωτιά αν ήμουν παιχνιδιάρα,
τ’ άστρα που καπνίζεις θ’ άναβα,
θα ζέσταινα τις ανατολές που πίνεις
μονορούφι όταν διψάς.
Μα μ’ έχουν κλείσει ισόβια
για εμπρησμό υψίστης τάξης,
κι’ ας ήταν εν βρασμώ ψυχής.
Χαλίκι αν ήμουνα της γης,
μες τα πέδιλά σου θα σφήνωνα αιώνια
χαρτογραφώντας την πορεία σου
κι ενόχληση δε θα ένιωθες καμία.
Εσύ όμως αγάπη μου,
-πιστό παιδί της φύσης-
ξυπόλυτη γυρνάς τον κόσμο
και ‘γω πού να σφηνώσω;
Πόθος είμαι ,
τρέφομαι
από τα τέσσερα στοιχεία
Ρευστή η σύστασή μου, Αέ
πολύχρωμη η καρδιά μου. ρας γη
Μελωδία σου χαρίζω φω
με τις τέσσερις μου νότες τιά νε ρό στο πέμπτο να σε βρω.
Υποκλίνομαι...
ΑπάντησηΔιαγραφή